Heerlijk, weer een nachtje vissen… Vol goede moed pak ik mijn spullen op mijn opvouwbare kruiwagen en loop over het pad door de uiterwaarden naar de stek die ik deze week heb voorbereid.
Ik heb weer eens veel te veel meegenomen. En dan wel koffie vergeten natuurlijk. Maar goed, een week eerder vond ik met behulp van google earth een leuke stek langs de rivier. Ik ging polshoogte nemen met een peilhengel en omdat de stek me beviel besloot ik het er op te wagen na wat voorvoeren. De stek viel mij op omdat deze vlak na een versmalling, een zogenaamde flessenhals ligt. De kribben zijn hier kort en diep door de doorgaans harde stroming. De laatste weken stroomt de rivier nauwelijks, dus nu valt er goed te vissen, ook naar de vaargeul toe.
Drie keer heb ik gevoerd, de eerste dag met alleen mais, en daarna twee keer om de dag met mais en boilies. Vanaf het eerste voermoment is een week verstreken als ik mijn hengels eindelijk in heb liggen. Ik kreeg eerst nog controle voor mijn VISpas. Ik had gelukkig de juiste federatielijst van viswateren al klaar liggen. Het blijft een boel papierwerk met die boekjes, maar het is nu wel mogelijk op steeds meer plaatsen te vissen dus ik sleep ze met veel plezier mee.
De avond verstrijkt zonder al te veel beet. Een paar tikken op de top verraden dat er ‘iets’ aan mijn aas knabbelt. Krabben of kreeften, ik ben er nog niet uit, maar vast stond dat er niet te vissen viel. De beesten vraten zelfs aan mijn plastic montage. De reiger die een krib verderop zat bleef ook visloos, maar dat was een schrale troost.
Na een zéér goede nachtrust besef ik dat ik niks gevangen heb, iedereen kent dit beeld wel denk ik. Vissen op de grote rivieren betekend veel blanken, altans voor mij, en tot nu toe. Alleen door te gaan leer je de rivier kennen en gaat het op een keer wel lukken.
Ik ben nu eenmaal een visser en om toch niet helemaal visloos naar huis te gaan gooi ik nog wat met een plugje rondom de krib en weet zo nog een baars te vangen. Het blijft een mooie vis…
