Een staafmarker is in feite een soort boei om een stek te markeren. Er zijn ook zogenaamde H-markers (in de vorm van een H) die automatisch een touw afrollen naar de actuele diepte, maar het nadeel van deze markers is dat een vis in het touw verstrikt kan raken. Een staafmarker heeft als voordeel dat indien een vis aan de lijn tegen de marker aan zwemt, de marker ombuigt onder water totdat de lijn vrij is. Bovendien kan de buitenboordmotor niet verstrikt raken in het touw.
Idealiter vis je nooit verder dan de marker, maar in sommige situaties kan het niet anders zoals bijgevoegde afbeelding aangeeft. Een staafmarker is soms onmisbaar.
In principe bestaat een staafmarker uit pvc buizen die aan elkaar verbonden zijn. Doordat deze lucht bevatten blijft het geheel drijven. Als contragewicht is een stuk lood of beton nodig.
Essentieel is een goede verbinding tussen de delen. Hier mag de lijn niet achter blijven haken. Er zijn inmiddels verschillende aanbieders van staafmarkers. Nachtverlichting behoort zelfs tot de mogelijkheden.
Zelf een staafmarker maken is niet moeilijk, het is alleen lastig om de benodigde verbindingstukjes te vinden. Aan de waterkant kun je eventueel improviseren met standaard buisverbinders en watervaste tape. Het beste gebruik je slagvast 5/8 pvc buis. Dit is de meest duurzame buis, dikker is niet nodig. Als contragewicht is een gegoten voet van beton aan te raden. Een paar oude stukken lood kan ook, maar lood is vrij kostbaar en niet erg milieuvriendelijk.
Plaats een staafmarker altijd enige meters achter de daarwerkelijk te bevissen stek, of gebruik ze om de route naar de stek te markeren.
Een dieptemeter en gps zijn verder handige hulpmiddelen om een bepaalde stek te vinden.
[l66 key=fishfinder feeds=goedkopervissen, hengelsportpaleis, product=3 order=ltoh layout=4]
