Lees eerst de voorgaande delen:
Noord-Frankrijk in zes nachten | SCHUB.nl – [1] – [2] – [3] – [4]
Deel 5/6: Beet
Ik maak wat foto’s van de ochtend en even later bespreek ik met Frank de opties. We besluiten het roer om te gooien en laten de aangevoerde stekken liggen. Het dagwater bracht ons geen vis, dus hier nog een keer vissen ligt niet voor de hand. De volgende kanaalstek is weliswaar ook drie dagen aangevoerd, maar het effect hiervan heeft zich niet bewezen de afgelopen dagen.
Onze voerplek op Alliëtte kan waarschijnlijk wel voor wat actie zorgen, maar we hebben nog twee nachten te gaan. Ik weet nog een bosmeer in het Noorden van Frankrijk. Hier moet het mogelijk zijn om instant vis te vangen en er is kans op vis van formaat. Op het moment dat de achterklep dicht valt begint het ligt te regenen. Precies op tijd. Op weg naar een nieuw water.
Er zijn meer karpervissers en het is zelfs behoorlijk druk. Dat valt tegen voor een doordeweekse dag. Zonder boot zijn de mogelijkheden ook al een stuk beperkter. Nu heb ik wel een klein bootje meegenomen. Maar dan ook echt een klein bootje. We vinden een geschikte stek aan de rand van de nachtviszone. Eigenlijk er iets voorbij, maar dat wisten we toen nog niet.
Klik… klak… tsjuk… zzzzzkahtsjuk….klak. Ik schiet een paar foto’s van het steuntje dat ik zojuist voor het puntje in het water heb gezet. Zo kan ik later aan de hand van dit plaatje uitleggen hoe ik de steun gebruik om een anders onbereikbare stek te bevissen. De lijn loopt net iets onder een hoek tegen het steuntje aan en ik heb het steuntje gecamoufleerd met een flinke grasspriet.
…ZZZZZZZZ…ZZZZZZzzzz…zzzzzzzz…zzzzzzzz…zzzzzzzzzii…iiiiiiiiiiiiiiiiiii. Doet mijn beetmelder®. Ik kijk verschrikt om, leg de camera onder een boom en pak de hengel op.
Booam. Zo, die hangt. Het beukt en bonkt… rustig tikken door de slip van mijn molen® … tik … tik … tik … constant en niet te stoppen.
Een paar stappen dichterbij met wat vlugge halen aan de slinger. Automatische piloot. De camera draait. De vis begint te zwemmen. Gestaag. Richting de boei. Rustig blijven nu.
Ik realiseer me dat de vis niet te keren is. Hard blokken van achter de vis is vragen om problemen, dus loop ik terug en probeer haaks op de oever zoveel mogelijk lijn te winnen. De vis komt tot stilstand ter hoogte van de boei. Een kolk en dan een moment niets. Ik houd mijn adem in. De lijn schuurt ergens langs en de boei danst alsof Jaws er aan hangt. Een diepe welling dan komt de vis langzaam mee. Dat scheelde niet veel.
Niet veel later lukt het om de vis te landen. Een grote, maar vooral dikke spiegelkarper van 18,5 kg. Een goed begin op het nieuwe water en het verkassen meer dan waard.
Het is pas het begin van de vijfde nacht…
