Omdat mijn vrije tijd beperkt is, heb ik besloten terug te gaan naar de basis. Het weblog zal dus alleen aan het einde van ieder seizoen met enkele verhalen worden geupdate.

Tot dan en vang ze,

martin_pecheur

Een hobby binnen een hobby; visbootjes.

Wat ooit voor mijn vader en mijzelf begon met het huren van een roeibootje, groeide uiteindelijk via een “voor weinig” overgenomen oud, mastloos, zeilbootje met ligplaats, uit tot het gezamenlijke bezit van een eigen, getrailerde visboot voor het grote water.

Toen deze eind 2001 door onvoorziene omstandigheden in de vorm van een Haagsche tram tot een voortijdig einde kwam, werd er van het verzekeringsgeld een nieuwe set aangeschaft waarin wij onze toen ruim 10 jaren, rijke ervaring hebben verwerkt.

Onderstaand zal ik daarom in detail ingaan op de huidige samenstelling van onze boot en het hoe en waarom van de indeling.

De boot is een polyester Ryds 435 RS met stuurconsole. De keuze is op deze boot gevallen vanwege zijn lengte, breedte en kuipdiepte. De afmetingen zijn 4,35 m. bij 1,85 m. bij 0,55 m.. Het gewicht is 225 kg.. De boot past in iedere garage en is door zijn kuipdiepte veilig voor het grote water. Vistechnisch levert de grote kuipdiepte niet al te veel problemen op. De startaccu voor de benzinemotor en de deep-cycle accu voor de electro zijn voorin de punt geplaats voor een goede balans van de boot. Door zijn breedte is deze boot verder goed stabiel.

De motoren worden gevormd door een Yamaha 15 pk viertakt met electrische start en een 12 volt’s Yamaha M26 55 lbs. electro met lange schacht welke op een extra steun op de spiegel van de boot is gemonteerd. Met deze benzinemotor kan de boot met 2 personen en materialen een gemiddelde snelheid behalen van zo’n 25 km per uur en dit is toereikend voor de grote wateren. De 55 lbs. electro is toereikend voor het “backtrollen” van een dergelijke boot bij windkrachten tot kracht 5. De lange schacht is van belang bij een forse golfslag.

De ongeremde, kantelbare trailer is een Pega H500/425 met centreerset, reservewiel, loopplank en naast de lier een extra borgketting. De lengte van de trailer is 4,25 m. en de as is goed voor 500 kilogram. Met name het draaggewicht van de as is van groot belang als men zijn eigen visboot aan het samenstellen is.

De boot is uitgerust met een opklapbare huif voor slecht weer, navigatieverlichting, registratienummer, zwemtrap, hoofdvisvinder Bottom Line 310 EL en visvinder voor passagier Eagle Fish ID, John Roberts hengelsteunen, Ritchie kompas en Garmin 100 handheld GPS, ankers, zwemvesten, stootwillen en brandblusser. In de boot zijn twee eenvoudige, draaibare visstoelen aanwezig welke beide te verwijderen zijn. De stoel op de achterbank is middels een rails bovendien verschuifbaar. Aan boord functioneert sinds kort alles op boordstroom welke van de startaccu wordt getrokken. Deze startaccu wordt op zijn beurt opgeladen door de benzinemotor.

In eerste instantie was onze boot gestald in een garage nabij het ouderlijk huis, maar door verhuizingen is deze uiteindelijk dermate buiten de route komen te liggen, dat kortgeleden is besloten de boot achter het huis te stallen. Deze verandering is een welkome vooruitgang gebleken waardoor de boot weer aan regelmatig onderhoud toekomt en bovendien eenvoudiger van stal kan worden gehaald. De locatie van de stalling is dus zeker iets om over na te denken.

Ik realiseer me dat ons “selfmade” visbootje inmiddels van een wat oudere generatie is en dat er tegenwoordig fantastische, aluminium vismachines te koop zijn. Onze boot is door zijn opbouw echter redelijk allround en is daardoor tevens prima in te zetten voor andere visserijen als de roofvis-visserij. Het is aan een ieder om voor zichzelf uit te maken waarvoor hij zijn boot gaat gebruiken en waartoe zijn budget toereikend is.

Afsluitend kan ik slechts een fraaie quote uit John van Helvert’s boek “Snoekbaarsvissen moderne stijl” beamen; “Een eigen visboot is een mooi bezit”.

martin_pecheur

Zaterdag 21 November
Na een pittige werkweek slaap ik vandaag lekker uit. Als ik na het ontbijt in de tuin kom valt het me op hoe onvoorstelbaar zacht het is. Een aangenaam zonnetje combineert het geheel en ik kom langzaamaan in “vismodus”. Afwezig scharrel ik mijn pen materialen bij elkaar. Een smekende blik richting mijn vrouw is genoeg voor een “oké” en weg ben ik.

Ik besluit een nabijgelegen watertje te bevissen met een goede bezetting. Aangekomen bij het watertje bekijk ik de stand van de zon en neem de windrichting in me op. Op automatische piloot kom ik aan het einde van het watertje. Er gaat een tweetal handjes voer onder de overhangende knotwilgen en ik loop door naar het ondiepe einde van het watertje.

Hier tuig ik in alle rust mijn hengel op, onderwijl het water goed in de gaten houdend. Iets in me zegt dat er vis aan het scharrelen is en ook hier maak ik een klein voerplekje alvorens ik terugkeer naar de knotwilgen.

Het kost me wat moeite om met de lange hengel het pennetje onder de wilgen te zetten, maar uiteindelijk lukt het me. Het is me tijdens die aktiviteit niet ontgaan dat er even een prachtige “flatspot” boven de voerplek is onstaan en gespannen houd ik het pennetje in de gaten. Het duurt nog geen twee minuten of het pennetje duikt na een klein opstekertje onder. De aanslag volgt en het is hangen. Een mooi formaat schub komt onder de wilgen omhoog en besluit de takken op te zoeken. Met de slip vrijwel dicht lukt het me de vis onder de top te houden, maar de lange stok is te buigzaam en uiteindelijk weet de vis de takken toch te bereiken en is het over.

Gedesillusioneerd ga ik op naar plekje twee en neem plaats. Een wellingkje in de kant, wat speldeknop belletje nabij de voerplek en wat opwarrelend voer … Dan wandelt het pennetje vrolijk de diepte in en is het opnieuw raak. De vis gaat volgas het kleine watertje af en ik heb geen andere keus dan om hem te volgen. De sterke vis blijft beuken op de hengel en is nauwelijks tot bedaren te brengen. Uiteindelijk komt hij omhoog en dan blijkt waarom; ik heb een winterprachtige rijen van een pond of vijtien in de staart gehaakt.

De rest van de middag blijft het stil en verheugd over de najaarsaktiviteit van de vissen trek ik huiswaarts.

Zondag 22 November
Het weer is kouder als gisteren en er staat een harde wind. Toch weerhoudt het me er niet van het nog even te proberen. “Even de aasperiode meepakken” roep ik mijn vrouw toe en weg ben ik. Ik ga regelrecht naar de knotwilgen. Hier hoop ik deze middag, gewapend met een werkloze 1,95 meter lange, 21 grams verticaalstok betere zaken te doen als gisteren.

Terwijl mijn voerplekje het werk doet tuig ik mijn boomhengeltje op en installeer me onder de wilgen. Het korte stokje is een verademing in de takkenjungle en even later staat mijn kleine pennetje fier tussen de drijvende herfstbladeren.

Na een harde tik sukkelt mijn pennetje even later de diepte in en de aanslag die volgt is opnieuw raak. Het korte hengeltje gaat tot het handvat krom en de strak afgestelde slip geeft geen centimeter lijn. De vluchtpogingen van de vis kunnen ditmaal uitstekend worden gepareerd met mijn boomhengeltje en niet veel later glijdt er een fraai spiegeltje in mijn net.

Een boompje verder rammel ik er nog een brasem uit na een opsteker volgens het boekje en dan gaat het zonnetje achter de huizen schuil en is het gedaan met de pret.

Opgetogen over de aan het watertje ontfutselde winterschuilplaatsen van de vis trek ik huiswaarts; weer wat geleerd!

martin_pecheur

Nog steeds nazomeren en dan laat ik mijn kansen niet liggen. Al betekende dat vanmiddag het trotseren van een bordje “verboden voor onbevoegden artikel …” en het overklimmen van een hek.

De vis in kwestie namelijk, een van de weinigen die het vanmiddag nog aan de oppervlakte deed, maakte het mij niet gemakkelijk. Alsof hij aanvoelde waar ik mij ophield, telkens begon hij te azen in het gebied waar ik mij zojuist, nog voor de verplaatsing, bevond.

Uiteindelijk werkte hij mee door uit het niets mijn brokjes van het oppervlak te grissen terwijl ik mijn ogen over het wateroppervlak liet dwalen op zoek naar waar hij nu weer uithing.

Alles verliep daarna volgens het boekje en kort mocht hij even poseren voor wat mooie plaatjes. Zo’n vangst waarvoor je moeite hebt gedaan; dat doet een mens goed.

Nazomeren.

De struinspullen vorige week al schoon in de hoek gezet in de veronderstelling dat het er op zat voor dit jaar. Plots is daar dan toch nog zo’n alleraardigste nazomerdag en dus kwamen vanmiddag de spullen weer even uit de hoek.

De wierbedden waren verdwenen, maar toch vond ik hier en daar nog wat actieve vis in de buurt van wat restjes wier. Wat voerwerk bracht al snel een viertal vissen in de verleiding en dat stelde me in staat wat fraaie plaatjes te schieten. Niet veel later sneuvelde er ook nog eens een beste vis en dat maakte de middag helemaal af.

Vanwege het ontbrekende wier kon er namelijk weer gewoon met nylon gevist worden en dit maal hield het achtje de 9 kg. zware vis daardoor wel.